ستارگان
این موج کُشنده در ستاره ای رخ داد که حدود ۱۳۵ سال نوری از زمین فاصله دارد. اگر این جریان در خورشید رخ می داد حتما ماده و
حیات روی زمین از بین می رفت ومنقرض می شد. این ستاره در صورت فلکی فرس اعظم واقع است و یک ستاره دوتایی است .
این ستاره و همدمش در مداری بسیار نزدیک به هم هستند. بر هم کنش نیروهای بین این دو ستار ه باعث به وجود آمدن جریانهای
کشندی شده واین دو ستاره را به هم قفل کرده است، در نتیجه چرخش با سرعت بسیار زیادی به وجود آمده است. درنهایت این
چرخشهای پر سرعت زبانه های آتشین را به وجود می آورد.
دانشمندانی که از ماهواره سوییفت در ناسا استفاده می کنند قدرنمندترین و باشکوه ترین زبانه ستاره ای را شناسایی کردند که اگر
این فرآیند در خورشید رخ می داد حیات روی زمین منقرض می شد.
این زبانه ها در دسامبر ۲۰۰۵م. دیده شدند. این فرآیند روی ستاره ای که جرمش فقط کمی کمتر از خورشید است رخ داده است.این
ستاره یک ستاره دوتایی است که در صورت فلکی فرس اعظم واقع است. انرژی زبانه های ثبت شده تقریبا صد میلیون برابر انرژی
زبانه های خورشید است، تقریبا ۵۰ میلیون ترلیون برابر انرژی بمب هسته ای است.
خورشید ما در حال حاضر در حالت پایداری فرار دارد و چنان زبانه های قدرتمندی را تولید نمی کند. این ستاره فرس اعظم هم، در
فاصله ی نزدیک به ۱۳۵ میلیون سال نوری از ما، در فاصله ای بی خطر است. دانشمندان به شواهدی دست پیدا کردند که حاکی از
وجود ذرات باردار پر شتاب در این زبانه ها است که دقیقا مانند ذرات زبانه های خورشید اند. راشل گرینبلت ، از دانشگاه ماریلند،
این کشف را در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۰۶ در کالیفرنیا ارئه داد.
این زبانه ها آنقدر قدرتمند بودند که در ابتدا تصور می شد یک انفجار ستاره ای است . ما از زبانه های خورشیدی چیز زیادی می دانیم
ولی اطلاعات مافقط ازخورشید است. این پدیده اولین فرصت برای مطالعه جزئیات این زبانه ها در ستاره های دیگر است .
زبانه های خورشیدی ناشی از تاج خورشید هستند. تاج خورشید که بیرونی ترین قسمت جو خورشید است در حدود ۲میلییون درجه
فارنهایت دما دارد؛ در حالیکه دمای سطح خورشید که فوتوسفر نام دارد حدود ۶۰۰۰ درجه فارنهایت است. این زبانه ها دربردارنده بخش
گسترده ای از امواج الکترومغناطیس هستند؛ از کم انرژی ترین آنها مثل امواج رادیویی تا پرانرزی ترین امواج مثل اشعه X. تابش اشعه X
روی خورشید چند دقیقه دوام دارد در حالیکه این اشعه روی ستاره فرس اعظم ساعتها دوام دارد.
این زبانه ها بارش شدیدی از الکترونها از تاج روی فوتوسفر است. این فرایند گازهای تاج را داغ میکند وبه دمایی میرساند که فقط در
درونی ترین قسمت خورشید به آن برمی خوریم .دانشمندان براین عقیده اند که انحراف الکترونها و وارد شدن آنها به درون خطوط میدان
مغناطیسی باعث شتاب ذرات و تولید زبانه می شود .
این ستاره جرمی برابر ۸/۰ جرم خورشید و ۴/۰ جرم منظومه شمسی دارد. این دو ستاره بسیار به هم نزدیکند در نتیجه نیروهای
کشندی باعث می شود که هر دو ستاره با سرعت بچرخند. سرعت چرخش آنها ۷روز است که در مقایسه با دوره تناوب خورشید که
۲۸ روز است سرعتی اعجاب انگیز است.
و همین سرعت فوق العاده زیاد است که چنین انرژی را پدید می آورد. نیل گرل، از دانشمندان پروژه سوییفت، می گوید:«سوییفت
برای شناسایی انفجارهای گاما فرستاده شده است ولی ما میتوانیم ازآن برای مطالعه ابرنواختر ها ودر حال حاضر زبانه های ستاره
ای استفاده کنیم.ما نمی توانیم زمان وقوع پدیده ای چون زبانه ستاره ای را پیش بینی کنیم ولی ماهواره سوییفت قادر است به
سرعت به همچون پدیده هایی واکنش نشان دهد و ما آن را مورد مطالعه قرار دهیم.»
جالب است بدانید که ستاره‌ها هم مانند انواع موجودات زنده متولد می‌شوند، زندگی می‌کنند و می‌میرند. هر کدام از آنها در طول زندگی
خود که گاها به میلیاردها سال هم می‌رسد، دچار تغییر و تحولات مختلفی می‌شوند.
در طول زندگی انسان ، ستارگان بی‌شمار راه شیری ، عملا بی‌تغییر به نظر می‌رسند. گاهی ، یک نواختر ، ناگهان ظاهر آشنای یک
صورت فلکی را به مدت چند هفته عوض میکند و دوباره کم‌نورتر می‌شود. منظره زیبایی که درخشش یک ابرنواختر در آسمان پدید
می‌آورد، بسیار نادر است. در سال ۱۰۵۴ میلادی (۴۳۳ شمسی) مردم شاهد چنین منظره‌ای بودند. یک ابر اختر در صورت فلکی ثور
منفجر شد که سحابی خرچنگ ، بقایای آن است. ستارگان متغیر با نور ثابتی نمی‌درخشند.
ستارگان نیز نهایتا تغییر می‌کنند و هیچ کدام تا ابد پایدار نمی‌مانند. آتش زغال ، با خاکستر شدن آخرین شراره خاموش می‌شود. ستاره
هنگامی می‌میرد که انبار عظیم سوخت هسته‌ای آن به پایان رسد. حتی امروزه نیز ستارگان پیری را می‌بینیم که تاریک می‌شوند. در
حالی که ستارگان دیگر تولد می‌یابند تا جایگزین آنها شوند.
شاید بپرسید که محاسبه عمر ستارگان ، چگونه امکانپذیر است. هیچ کس نمی‌تواند رشد یک ستاره منفرد را از تولد تا مرگ آن دنبال
کند، ولی خیال کنید که هیچگاه درخت ندیده‌اید و ناگهان شما را به وسط جنگلی برده‌اند، چه پیش می‌آید؟ درختان گوناگونی خواهید
دید که در مراحل مختلف رشد خود هستند: از جوانه‌های کوچک تا درختان غول پیکر. اگر اندکی زیست شناسی بدانید، می‌توانید به
چرخه حیات یک درخت پی ببرید. اختر شناسان به روشی مشابه ، با استفاده از قوانین فیزیک و رصد گونه‌های مختلف ستارگان ،
سلسله حوادث زندگی یک ستاره را نتیجه می‌گیرند.
بعد از آنکه ستاره شکل می‌گیرد، بلافاصله حیاتی پایدار بدست می‌آورد. در همین زمان ، واکنشهای هسته‌ای در داخلی‌ترین هسته
ستاره ، هیدروژن را به هلیوم تبدیل میکند و انرژی آزاد می‌شود. سرانجام ، هم هیدروژن درون آن به مصرف می‌رسد. از این به بعد ،
تغییراتی در لایه‌های درونی ستاره آغاز می‌شود. در حالی که واکنشهای جدیدی از هلیوم شروع می‌شوند، لایه‌های بیرونی باد می‌کنند
تا ستاره را به اندازه غول برسانند.
در اثر تغییرات زیاد ، ستاره به مرحله متغیر بودن می‌رسد. نهایتا هیچ منبع ممکن برای آزاد سازی انرژی باقی نمی‌ماند. ستارگان کوچکتر
در اثر انقباض تبدیل به کوتوله‌های سفید می‌شوند. ستارگان سنگین‌تر به‌صورت ابرنواختر منفجر می‌شوند. ماده بیرون ریخته از یک
نواختر بخشی از گاز بین ستاره‌ای را تشکیل می‌دهد که زادگاه ستارگان جدید است.
ستارگان در یکی از آخرین مراحل زندگی خود ، پیش از آنکه به کوتوله سفید تبدیل شوند، منظره بسیار زیبایی در آسمان بوجود می‌آورند.
این مرحله ، پیدایش سحابیهای سیاره‌ای است. شکل منظم و رنگهای زیبا ، سبب جذابیت آنها می‌شود (هیچ رابطه‌ای بین سحابیهای
سیاره‌ای و سیارات وجود ندارد. این اصطلاح یادگار رصدهای قدیم تلسکوپی است که شکل دایره آنها با سیاره‌ها اشتباه می‌شد.). یک
سحابی سیاره‌ای هنگامی شکل می‌گیرد که ستاره مرکزی آن ، لایه‌ای به بیرون پرتاب میکند. لایه گاز همانند حلقه‌ای از دود منبسط
می‌شود.
ستارگان نوترونی، باقی مانده ی ستارگان پرجرمی هستند (۵۰-۱۰برابر جرم خورشید) که دچار رمبش(فروریزش) شده اند.
بیشتر آنها تنها در حدود ۲۰ کیلومتر قطر دارند، اما آنقدر فشرده اند که یک قاشق چایخوری از ماده ی موجود در ستاره نوترونی بیش
از ۱۰۰ میلیون تن وزن دارد! دو خصوصیت دیگر که ستارگان نوترونی بر اساس آن طبقه بندی می شوند ،میدان مغناظیسی بسیار قوی
و چرخش سریع آنهاست.دسته ای از ستارگان نوترونی وجود دارند(ستارگان نوترونی مغناطیسی) که دارای میدانهای مغناطیسی بسیار
قوی ، تقریبا ۱۰۰۰ برابر ستارگان نوترونی معمولی می باشند و همین ویژگی موجب شده تا این دسته از ستارگان را قوی ترین آهن
رباها در عالم بنامند.
اما اخترشناسان در مورد چگونگی و علت تابش این ستارگان در اشعه ایکس طیف نشری ، مطمئن نیستند.داده های به دست آمده از
تلسکوپ ایکس.ام.ام نیوتن وابسته به آژانس فضایی اروپا و مشاهدات مداری انتگرال برای اولین بار و به منظور شناخت ویژگی های
ستارگان نوترونی مغناطیسی در تابش اشعه ایکس مورد استفاده قرار گرفته اند.
تا کنون حدود ۱۵ ستاره نوترونی مغناطیسی کشف شده اند .۵ تا از آنها به طور تناوبی مقادیر کمی انرژی اشعه گاما در انفجارات بسیار
کوتاه (۰.۱ ثانیه)و اشعه ایکس قوی آزاد می کنند.
این دسته از ستارگان ، با دیگر ستارگان نوترونی تفاوت دارند زیرا به نظر می رسد که میدان مغناطیسی داخلی آنها به اندازه کافی برای
پیچاندن پوسته ستاره ای قوی باشد. مانند یک جریان مداری که توسط یک باتری غولپیکر تغذیه می شود ، این گره یا پیچش ، شرایطی
را برای شکل گیری ابرهای الکترونی که پیرامون ستاره جریان دارند ، فراهم می کند. این شرایط ، با تابشی که از سطح ستاره می آید
واکنش می دهد و پرتو ایکس تولید می کنند.
تصویری خیالی از از تلسکوپ ایکس.ام.ام نیوتن . تاکنون دانشمندان نتوانسته اند پیش بینی های خود را بیازمایند زیرا تولید چنین
میدان های مغناطیسی قوی در زمین امکانپذیر نمی باشد.
برای درک هرچه بیشتر این پدیده فوق العاده ، گروهی به رهبری دکتر " ناندا ری " از دانشگاه آمستردام از تلسکوپ ایکس.ام.ام نیوتن
برای جستجوی این ابرهای چگال الکترونی استفاده کردند
آنها شواهدی یافتند که نشان می دهد ابرهای الکترونی در واقع وجود دارند و موفق شدند چگالی این الکترون ها را که ۱۰۰۰ بار بیشتر از
چگالی موجود در یک تپ اختر(پالسار) است ، اندازه گیری کنند. این گروه هم اکنون در تلاش است تا مدل های دقیق تری برای آشنایی
بیشتر با رفتار ماده تحت نفوذ این میدانهای مغناطیسی قوی ارائه دهد.
یک تیم بین المللی از ستاره شناسان برپایه اطلاعات رصدخانه فضایی هرشل و با کشف یک سری از پوسته های گرد و غبار در مجاورت
یک ستاره درحال مرگ دریافتند که این پوسته ها همانند حلقه های رشد ساقه درختان می توانند سن ستاره را تعیین کنند.
این تیم بین المللی به سرپرستی "لین دسین"، ستاره شناس بلژیکی نشان دادند که ستارگان در طول دوره زندگی خود همانند درختان
حلقه هایی را تولید می کنند که می توان از آنها برای تعیین سن ستاره استفاده کرد.
این بررسیها بر روی ستاره CW Leonis در صورت فلکی اسد واقع در 500 سال نوری از زمین انجام شد. این ستاره درحال مرگ یک
ستاره غول پیکر سرخ غنی از کربن است.
"لین دسین" در این باره توضیح داد: "تا مدتی قبل تصور می شد که محیط پیرامون یک ستاره غول پیکر همگن است و اینکه این نوع
ستارگان ماده خود را بدون هیچ استثنائی به صورت عادلانه و یکسان به اطراف پراکنده می کنند. اما بررسیهای بیشتر نشان داد که
این فرضیه نمی تواند چندان قابل اطمینان باشد."
این ستاره شناس افزود: "تصاویر جدیدی که ماهواره هرشل گرفت این بررسیها را به روشی تماشایی تائید کرد به طوریکه ما بیش از
12 پوسته را در سراسر زندگی این ستاره غول پیکر کشف کردیم. ضعیف ترین پوسته در فاصله 7 هزار میلیارد کیلومتری از ستاره کشف
شد این پوسته بیش از 16 هزار سال قبل سال ساخته شده است."
براساس گزارش نیوساینتیست، این ستاره پوسته های گرد و غبار را در فاصله های زمانی از 500 تا هزار و 700 سال به اطراف خود
پراکنده است.
از آنجا که این پوسته های گرد و غبار به مسافتی دور از ستاره سفر می کنند بنابراین بسیار سرد هستند و متوسط دمای آنها 248-
درجه سانتیگراد است.
ستاره CW Leonis با چشم غیر مسلح قابل رویت نیست و نوری که این ستاره از خود ساطع می کند مادون قرمز است.
تلسکوپ هرشل با استفاده از دستگاه PACS توانست از CW Leonis تصاویر مادون قرمز را تهیه کند.
دانشمندان برپایه این تصاویر دما و میزان گرد و غبار هر یک از پوسته ها را تعیین کردند و نتیجه گرفتند که این پوسته ها همانند حلقه
های رشد سالانه درختان می توانند سن ستاره را نشان دهند.
ظرف مدت 5 میلیارد سال آینده خورشید نیز به یک ستاره غول پیکر سرخ تبدیل خواهد شد. زمانی که ستاره ما سرد شود مقادیر بالایی
از گرد و غبار را تولید کرده و آنها را در لایه های خارجی اتمسفر خود پراکنده خواهد کرد. به همین دلیل، بررسی و درک دوره های مختلف
تاریخ CW Leonis می تواند به ستاره شناسان در درک سرنوشت خورشید کمک کند.
محققان دانشگاه سیدنی استرالیا موفق شدند با استفاده از مجموعه فشرده رادیو تلسكوپ های استراليا براي نخستین بار به ثبت
تصويري از آشفتگي بين‌ستاره‌اي بپردازند.
Bryan Gaensler از دانشگاه سیدنی استرالیا به همراه تیم خود بوسیله یک رادیو تلسکوپ CSIRO در شرق استرالیا از امواج راديويي
استفاده كرده و از داده‌هاي 10 ساله براي ساختن اين تصوير استفاده نموده اند. دانشمندان نزدیک به 30 سال بود که برای این یافته
تلاش های ناکامی داشتند و سرانجام این گروه استرالیایی به این تلاش ها پایان دادند. Bryan Gaensler در این باره می گوید "این
اولین بار است که کسی قادر به ایجاد تصویری از این آشفتگی میان ستاره ای می شود ".
اين تصوير آشفته كه در مجله علمي «نيچر» منتشر و با عنوان «گودالي از مارهاي پر پيچ و تاب» توصيف شده، از فضاهاي بين‌ستاره‌اي
در كهكشان گونيا در فاصله 10 هزار سال نوري گرفته شده و نمایانگر آن است با وجود اینکه فضای بین ستاره ها در کهکشان ما خالی
نیست، اما فضاي بين ستارگان در حقيقت مملو از گازهاي دنباله‌دار در حال حركت است.
"مارها" مناطق از گاز هستند که در آن چگالی و میدان مغناطیسی به سرعت در حال تغییر است و از این موضوع به عنوان آشوب نتیجه
گیری می شود .
پرتوهاي راديويي غير متقارن از اين منطقه منجر به ثبت يك تصوير معمولي از ديسك راه شيري شده كه در نگاه اول، نواحي اطراف محل
شكل‌گيري ستارگان كه با پرتوهاي كيهاني و ميادين مغناطيسي بوجود آمده‌اند، به شكل درخشان به تصوير كشيده شده است.
اما دانشمندان با بررسي بيشتر توانستند ساختارهايي را كشف كنند كه با تصاوير گذشته كاملا متفاوت بودند.
ستاره‌ها سیاره‌های پیرامون خود را با تابش اشعه مورد حمله قرار می دهند اما بر اساس مشاهدات جدید تلسکوپ اشعه ایکس
«چاندرا»، یکی از ستاره‌های نزدیک به زمین سیاره پیرامون خود را با شدتی 100 هزار برابر نسبت خورشید به زمین مورد هجوم قرار
می‌دهد.
تابش و پرتوهای وارد از ستاره COROT_ 2A به سیاره COROT_ 2B که پیرامون خود در حرکت است حدود 5 میلیون تن ماده
بر ثانیه است.
این ستاره حدود سه برابر جرم خورشید و هزار برابر جرم زمین را دارد و فاصله بین این ستاره با سیاره در حال در گردشر پیرامون خود
حدود 10 برابر فاصله بین زمین تا ماه است.
به گزارش دیسکاوری، این نامگذاری به خاطر کشف این ستاره و سیاره توسط ماهواره COROT آژانس فضایی فرانسه بود ضمن اینکه این
سیاره در فاصله‌ای حدود 880 سال نوری از منظومه شمسی قرار دارد.
این سیاره سرخ رنگ عمری بین 100 تا 300 میلیون سال دارد و با شدت قابل توجهی به سیاره پیرامون خود امواج می‌تاباند.
منبع : http://taftansky.ir
با سلام خدمت نجوم دوستان . مطمئنا تا به حال اسم ستاره هاي متغير را شنيده ايد من شخصا تا به حال به هركس گفتم ستاره ي
متغير گفته است :« آري قيفاووسي ها را مي گويي» و من به اين نتيجه مي رسم كه ستاره هاي متغير تابه حال در يك حوزه بهتر براي
اختر شناسان جوان گفته نشده است . در كتاب هايي مثل نجوم به زبان ساده يا اسرار كيهان كه حاصل تلاش دانشمنداني محترم بوده
اين حوزه جمع شده و طبقه بندي شده گفته نشده است البته در كتابهايي مانند ساختار ستارگان و كهكشانها اين مطلب خوب طبقه
بندي شده ولي زبانش بسيار حرفه ايي است و درك آن براي جوانان علاقه مند به نجوم كه تازه وارد اين علم شده اند سخت است .
در كتاب هايي مثل نجوم ديناميك براي اين ستاره ها فصل خاصي تعيين شده است ولي چون اين كتاب را مطالعه نكردم نمي توانم نظرم
را در اين رابطه بگويم ( حال اگر كتاب هاي ديگري در اين مورد باشد مرا خوشحال مي كنيد اگر آن را به من معرفي كنيد )
در تعريف كلي از ستاره هاي متغير به ستاره هايي گفته مي شود كه نور آنها در حال تغيير است حال به تناوب منظم يا نامنظم و يا به
يكباره و ناگهاني . ستاره هاي متغير براي اندازه گيري فواصل دور خيلي مناسب است حتي من از يك منبع معتبر شنيده ام كه فواصل ابر
ماژلاني را به وسيله همين ستاره ها اندازه گيري كرده اند . متغير ها را در حالت كلي به دو دسته تقسيم مي كنند : 1- ذاتي 2- غير
ذاتي
اين متغير ها به خودي خود وارد جريان ناپايداري شده اند. اين گونه كه ستاره بعد از اينكه هيدروژن آن تمام مي شود فرايند هليوم سازي
را تمام مي كند و شروع به ساختن بريليوم ناپايدار و بعد كربن مي كند . اين مسئله بسته به جرم ستاره است ؛ هرچقدر جرم ستاره زياد
باشد بيشتر هيدروژن مي سوزاند و زودتر وارد جريان ناپايداري مي شود . وقتي ستاره وارد نوار ناپايداري مي شود نمودار آن از رشته
اصلي به گوشه سمت راست جدول مي رود و وارد محور ناپايداري مي شود .
متغير هاي ذاتي خود به دو گونه تپنده و فوراني است.
وقتي متغير وارد نوار ناپايداري مي شود احتمال زيادي دارد كه تپنده شود به اين گونه كه ستاره بعد از تمام كردن
هيدروژن خود چون ديگر انرژي وجود ندارد كه بر گرانش هسته غلبه كند ستاره به درون خود فرو مي ريزد ( مي رمبد) . با فرو ريختن
ستاره به درون خود چگالي و دماي آن بالا مي رود تا آنجا كه بر گرانش غلبه مي كند و ستاره شروع به بزرگ شدن مي كند تا آنجا كه
گرانش هسته اجازه مي دهد ولي يكبار ديگر دما كاهش مي يابد و كربن سازي تمام مي شود و دوباره ستاره مي رمبد ستاره با بزرگ
شدن نورش افزايش مي يابد و با كوچك شدن نورش كاهش مي باد و در اين صورت است كه ستاره به يك متغير تپنده تبديل مي شود
كه آنها را هم برحسب دوره تناوب و ساير پارامتر هايشان در رده هاي متفاوتي تقسيم بندي كرده اند.
منبع : http://www.starandsky.blogfa.com/
یک گروه بین المللی از ستاره شناسان اظهار داشتند که نخسین شواهد را از تخریب سیاره ای که ستاره پیر آن در پایان عمر به یک غول
سرخ تبدیل شده مشاهده کرده اند.
الکس ولسزان استاد ستاره شناسی و فیزیک نجومی در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا به عنوان یکی از اعضای این تحقیق با اشاره به
مشاهدات این گروه تحقیقاتی اظهار داشت: سرنوشت مشابهی در انتظار سیاره های داخلی منظومه شمسی ما است، درست زمانی
که خورشید به یک غول سرخ تبدیل شود و حدود 5 میلیارد سال دیگر زمین چنین شرایطی را تجربه می کند.
غول سرخ یک ستاره بزرگ و درخشان است که در مرحله دوم عمرش به سر می برد همجوشی هسته ای در لایه بیرونی مرکز این
ستاره اتفاق می افتد.
ولسزان و همکاران بین المللی وی شواهدی از تخریب یک سیاره را هنگام مطالعه روی ستاره پیر آن و سیاره های اطراف بدست
آورده اند.
این شواهد دربرگیرنده ترکیب شیمیایی عجیب ستاره و مدار بیضی شکل نامتعارف یکی از سیاره های باقی مانده آن می شود.
مونیکو آداموف از اعضای این گروه بین المللی اظهار داشت: تحلیلهای جزئی طیف سنجی نشان می دهد که این ستاره غول سرخ ،
BD+48 740، دربرگیرنده میزان زیاد و غیرعادی از لیتیوم است، عنصر شیمیایی نادری که در طول انفجار بزرگ و 14 میلیارد سال
پیش ایجاد شده بود.
لیتیوم در ستاره ها به سرعت از بین می رود از این رو میزان زیاد آن در این ستاره پیر غیر عادی به نظر می رسد.
آداموف افزود: در رابطه با BD+48 740، این احتمال وجود دارد که تولید لیتیوم به واسطه اندازه یک سیاره ایجاد شده که به طور
مارپیچی دور این ستاره حرکت می کرده و درحال داغ شدن و انفجار بوده است.
مدار بیضی شکل نامتعارف سیاره باقی مانده نیز شاهد بیشتری برای وجود سیاره ای است که در میان از بین رفته است. چنین مدار
هایی در منظومه های سیاره ای غیرمتداول است و در حقیقت مدار سیاره این ستاره پیر بیضی شکل ترین مداری است که تاکنون کشف
شده است.
برهم کنشهای گرانشی میان سیاره ها به طور معمول عامل ایجاد چنین مدارهای عجیبی هستند و محققان اعتقاد دارند که سیاره از
بین رفته می توانسته در زمانی که حرکت مارپیچی داشته به سیاره باقی مانده فشارهای گرانشی وارد کند و سیاره باقی مانده را وارد
یک مدار غیرعادی شبیه یک بومرنگ کند.
هوپا
این وبلاگ توسط انجمن فیزیک مدرسه سمپاد علامه امینی تبریز طراحی شده است.